Over liefde achter muren, loyaliteit en mezelf verliezen zonder dat ik het doorhad.
De eerste man die ik in een gevangenis bezocht, was mijn vader.
Ik was nog maar een klein meisje.
Mijn vader zat in Spanje. Mij werd verteld dat hij daar werkte, maar ik was als kind al behoorlijk nieuwsgierig. Ik luisterde stiekem gesprekken af en wist daardoor al vrij jong dat het verhaal iets anders in elkaar zat.
Van die bezoeken herinner ik me niet veel.
Wel de tralies. De bewakers met wapens. En een familiekamer die eigenlijk gewoon op een woonkamer leek.
En mijn vader, die altijd ontzettend blij was om ons te zien.
Het gekke is dat ik die bezoeken als fijne momenten herinner.
Voor mij was dat gewoon mijn vader. Een man van wie ik hield, maar die niet zomaar bij ons kon zijn.
Ik wist toen natuurlijk nog niet hoeveel invloed die eerste jaren op mijn leven zouden hebben.
Sterker nog, ik begin dat nu pas een beetje te begrijpen.
JE KAN MIJN VADER WEL ZIJN, MAAR IK KEN JE NIET.
Toen mijn vader vrijkwam, was ik ongeveer zeven jaar.
Je zou denken dat ik blij was dat hij eindelijk thuis was. Dat ik hem in zijn armen zou vliegen en dat we vanaf dat moment alles konden inhalen.
Nou, niet dus.
Ik wilde helemaal niks van hem weten.
We gingen ieder weekend naar hem toe en ik had daar totaal geen zin in.
Ik herinner me dat ik letterlijk tegen hem zei:
“Je kan mijn vader wel zijn, maar ik ken je niet.”
Jezus. Als ik daar nu aan terugdenk.
Ik was zeven.
Mijn vader had jarenlang verlangd naar het moment waarop hij weer onderdeel kon zijn van mijn leven. En toen hij eindelijk terugkwam, stond daar een klein meisje dat hem eigenlijk helemaal niet wilde toelaten.
Er stond destijds een prachtig handgemaakt houten poppenhuis in de etalage van een speelgoedwinkel. Zo’n ding dat honderden guldens kostte. Ik wilde dat poppenhuis ontzettend graag.
Mijn vader kocht het voor me.
De volgende dag had ik de meubels eruit gebroken.
Ja, echt.
Blijkbaar was ik toen al niet zo makkelijk om te kopen. Hahaha.
EN JAREN LATER ZAT IK DAAR WEER.
Op mijn negentiende kreeg ik mijn eerste langdurige relatie.
Ik was jong. Naïef. Verliefd.
We zijn acht jaar samen geweest, waarvan mijn partner er vijf gedetineerd was.
En in mijn volgende relatie gebeurde het opnieuw. Na tweeënhalf jaar kwam ook hij vast te zitten.
Als ik dat nu zo opschrijf, denk ik zelf ook weleens:
Wat de fuck, Lindsey.
Voor mij was dit normaal.
Ik was gewend aan liefde waarin heftige dingen gebeurden.
De zorgen. Het gemis. De onzekerheid. Het verlangen om iemand te zien. De opluchting wanneer je elkaar eindelijk weer spreekt.
Je houdt van iemand en je wilt er voor diegene zijn.
Dus dat doe je.
Iedere week op bezoek.
Geld storten.
Kleding invoeren.
Regelen wat er geregeld moet worden.
En ondertussen gaat jouw leven buiten gewoon door.
Je moet werken. Je hebt verantwoordelijkheden. Je eigen problemen. Je eigen verdriet.
Ik was zo druk met er voor iemand zijn, dat ik steeds minder stilstond bij wat er eigenlijk met mij gebeurde.
MAAR WIE ZAG WAT ER BUITEN GEBEURDE?
Er wordt veel gesproken over het leven binnen de gevangenismuren.
Maar hoe zit het met het leven daarbuiten?
Met de partner die na een bezoek weer alleen naar huis gaat?
Die zich sterk houdt tijdens een gesprek, maar daarna verder moet met haar eigen werkelijkheid?
Ik weet dat er vrouwen zijn die deze wereld kennen.
En mannen die aan de andere kant van die situatie hebben gestaan.
Misschien herken je het wachten. Misschien herken je de loyaliteit. Misschien herken je juist dat je iemand hebt gehad die buiten alles voor je probeerde te regelen.
TOEN KWAM IK ZELF OP DE BODEM TERECHT.
Toen mijn volgende partner gedetineerd raakte, kwam ik zelf in een ontzettend moeilijke periode terecht.
Ik zat diep in de problemen.
Ik bereikte wat ik nu de bodem van mijn leven noem.
En ergens was dat mijn keerpunt.
Ik ben mezelf gaan onderzoeken.
Mijn patronen. Mijn keuzes. Mijn gedrag.
Ik ben gaan schrijven over mijn jeugd, mijn ouders en mijn relaties.
Uiteindelijk ontstond Soul Unfiltered.
DE ZELFBEWUSTE BADDIE. TOTDAT DE LIEFDE KOMT.
Inmiddels ben ik 35.
Ik heb de afgelopen jaren bewust tijd voor mezelf genomen.
Ik heb een wereld opgebouwd waarin ik me goed voel. Mijn eigen plannen, mijn ambities, mijn vrijheid en mijn rust.
Tenminste…
Totdat de liefde in beeld komt.
Want ik heb zo hard gewerkt om mijn eigen leven op te bouwen, dat ik merk hoe moeilijk ik het vind om iemand daarin toe te laten.
Ik wil juist weer leven. Daten. Verliefd worden. Iemand leren kennen.
Maar wie ben ik eigenlijk wanneer er iemand naast me staat?
Hoe laat ik iemand toe zonder mijn eigen wereld weer opzij te schuiven?
Hoe leer ik ontvangen, in plaats van altijd degene te zijn die regelt?
Hoe voelt liefde wanneer er niet voortdurend iets heftigs aan de hand is?
MIJN LIEFDE HAD BEZOEKUREN.
En die liefde heeft me gevormd.
Ik heb geleerd om loyaal te zijn. Om sterk te zijn. Om door te gaan.
Maar ik heb ook geleerd om mezelf opzij te zetten.
Ik schaam me niet voor mijn verleden.
En mijn vader?
Vandaag hebben we een ontzettend goede band. Hij doet alles voor mij.
Ik heb mezelf opnieuw leren kennen.
Nu wil ik ontdekken hoe het is om lief te hebben wanneer iemand er wél is.
En vooral… Hoe ik mezelf daarin niet opnieuw kwijtraak.
