Er is een moment waar bijna niemand over praat.
Niet het moment dat je besluit dat je wilt veranderen.
En ook niet het moment dat alles ineens beter gaat.
Maar het moment dat je beseft dat jij zelf onderdeel bent van waarom je leven is zoals het is.
Dat moment is niet inspirerend.
Het is confronterend.
De dag dat ik echt begon te veranderen, was niet de dag dat alles op zijn plek viel.
Het was de dag dat ik besefte dat ik zelf onderdeel van het probleem was.
Niet een beetje.
Veel meer dan ik wilde toegeven.
Mijn patronen.
Mijn reacties.
Mijn manier van denken.
Alles speelde een rol.
Dat was geen fijn moment.
Maar het was wel het eerste eerlijke moment dat ik in lange tijd met mezelf had.
Met dat nieuwe bewustzijn kon ik mezelf niet langer verschuilen achter excuses.
Niet meer de schuld bij anderen leggen.
Niet meer doen alsof het leven me alleen maar overkwam.
Als ik echt wilde veranderen, moest ik eerlijk naar mezelf kijken.
En dat was misschien wel het moeilijkste van alles.
Accepteren dat ik zelf verantwoordelijk was voor waar ik op dat moment stond in mijn leven.
Dat besef trok me uit een rol waar ik jarenlang in had gezeten.
De slachtofferrol.
De rol waarin alles buiten mij lag.
De rol die mijn slechte keuzes en gewoontes altijd kon rechtvaardigen.
Die rol voelde soms veilig.
Maar hij hield me ook klein.
En ergens wist ik:
Als ik echt verder wilde, moest ik daar afscheid van nemen.
Dus laat ik je iets vragen.
Wanneer was de laatste keer dat jij echt eerlijk naar jezelf keek?
Niet oppervlakkig.
Maar echt.
Wat weet jij diep van binnen al…
maar durf je nog niet toe te geven?
Want echte verandering begint nooit buiten je.
Het begint op het moment dat je stopt met jezelf voorliegen
