En misschien dacht ik daardoor verkeerd over kracht
Ik geloof niet dat kracht eruitziet zoals de meeste mensen denken.
We denken vaak dat iemand sterk is als die nooit twijfelt. Nooit terugvalt. Altijd rustig blijft. Alles onder controle heeft.
Dat dacht ik ook.
Ik dacht dat als ik maar genoeg aan mezelf werkte, ik op een dag wakker zou worden en mijn oude patronen verdwenen zouden zijn.
Dat zelfbewustzijn de manier zou zijn om voorgoed af te rekenen met mijn overlevingsmodus. Dat ik op een dag wakker zou worden en kon zeggen:
“Zo… nu ben ik er.”
Maar de afgelopen weken lieten mij iets heel anders zien.
Mijn oude ik stond ineens weer recht voor me. Totaal onverwachts.
Alsof al die jaren werken aan mezelf opeens verdwenen waren.
En eerlijk? Ik schrok.
Niet van de situatie. Maar van mezelf.
Mijn hele systeem schoot terug in iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld.
Mijn hoofd wist allang dat vechten nergens meer voor nodig was. Maar mijn lichaam wist dat nog niet.
Nog voordat mijn bewustzijn erbij kon, stond mijn oude beschermingsmechanisme alweer aan.
Je hoofd begrijpt het. Je lichaam leeft het nog.
En misschien is dat wel het moeilijkste aan groeien.
Je hoofd kan iets allang begrijpen, terwijl je lichaam nog leeft vanuit wat het vroeger moest doen om te overleven.
Dat besef veranderde alles voor mij.
Want ineens begreep ik dat ik niet terug bij af was.
Ik was niet teruggevallen.
Er was gewoon een oud patroon dat zich nog één keer liet zien.
En in plaats van daar oorlog mee te voeren, keek ik er deze keer naar.
Dat voelde in het begin bijna vreemd.
Want vroeger vocht ik overal tegen.
- Tegen mijn emoties.
- Tegen mijn verleden.
- Tegen mijn fouten.
- Tegen mezelf.
Alsof sterker worden betekende dat ik die oude versie moest laten verdwijnen.
Maar misschien hoeft ze helemaal niet weg.
Misschien hoeft ze alleen niet meer aan het stuur te zitten.
De grootste opluchting
Dat was misschien wel de grootste opluchting.
Want ineens hoefde ik mezelf niet meer te bewijzen dat al het werk aan mezelf niet voor niets was geweest.
Ik hoefde mezelf niet af te rekenen op één moeilijke periode.
Ik mocht gewoon erkennen:
“Ja… ik zie je.”
En daarna opnieuw kiezen.
Niet vanuit angst.
Niet vanuit trots.
Maar vanuit de vrouw die ik de afgelopen jaren ben geworden.
En dat is misschien wel het grootste verschil met vroeger.
Vroeger dacht ik dat één terugval betekende dat ik weer helemaal opnieuw moest beginnen.
Nu weet ik dat één moeilijke week nooit opweegt tegen alles wat ik al heb opgebouwd.
Groei verdwijnt niet omdat je een slechte periode hebt.
Net zoals kracht niet verdwijnt omdat je even twijfelt.
Waar zit echte kracht?
Misschien zoeken we kracht ook op de verkeerde plek.
We zoeken haar in succes, controle, altijd positief zijn en nooit meer bang zijn.
Maar ik geloof daar steeds minder in.
Voor mij zit kracht tegenwoordig juist in de kleine momenten.
- Niet reageren terwijl alles in je wil reageren.
- Jezelf niet afwijzen omdat je weer even struikelt.
- Niet meteen denken dat alles voor niets is geweest.
- Jezelf steeds opnieuw terughalen.
Het verschil met vroeger
Vroeger verloor ik mezelf in mijn emoties.
Nu herken ik ze.
Vroeger geloofde ik alles wat mijn hoofd zei.
Nu luister ik ernaar, maar bepaal ik nog steeds zelf of ik ermee meeloop.
Vroeger duurde zo’n periode maanden.
Nu duurde het een paar weken.
Niet omdat mijn leven makkelijker is geworden.
Maar omdat ik mezelf onderweg niet meer helemaal kwijtraak.
En eerlijk…
Misschien is dát wel mijn kracht.
- Niet dat ik nooit meer terugval.
- Niet dat ik alles onder controle heb.
- Niet dat ik altijd weet wat ik moet doen.
Maar dat ik mezelf steeds sneller terugvind.
Dat ik mezelf niet meer verlaat zodra het moeilijk wordt.
Dat ik niet meer kies voor de versie van mezelf die alleen maar wil overleven.
Ik kies steeds vaker voor de vrouw die wil leven.
You vs You
Misschien is dat wel de grootste misvatting over kracht.
Kracht is niet nooit meer vallen.
Kracht is weten dat je altijd weer kunt opstaan, zonder jezelf onderweg kwijt te raken.
You vs You.
