Tot ik besefte dat ik nooit had omgekeken
Ik betrapte mezelf laatst op iets.
Ik was alweer bezig met de volgende stap.
Hoe Soul Unfiltered verder kan groeien.
Welke blog ik hierna wil schrijven.
Welke ideeën ik nog heb.
Hoe ik nóg beter kan worden.
Eigenlijk zoals altijd.
Mijn hoofd is bijna altijd bezig met vooruit.
Tot ik ineens dacht…
Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst stilgestaan bij hoe ver ik al ben gekomen?
En eerlijk?
Dat kwam best binnen.
Want ik ben altijd bezig met wat er nog beter kan. Wat er nog mist. Wat de volgende stap is.
Maar bijna nooit met alles wat het mij heeft gekost om hier überhaupt te komen.
Niet alleen de afgelopen maanden.
Maar de afgelopen jaren.
Soms vergeet ik hoeveel kracht het heeft gekost om niet op te geven.
- Hoe vaak ik opnieuw ben begonnen.
- Hoe vaak ik mezelf weer bij elkaar heb geraapt terwijl niemand dat zag.
- Hoeveel gesprekken ik met mezelf heb gevoerd waar niemand ooit iets van heeft meegekregen.
Mensen zien vaak alleen waar je nu staat.
Ze zien een blog.
Een video.
Een idee.
Een bedrijf dat langzaam begint te groeien.
Maar ze zien niet de versie van jou die zichzelf jarenlang heeft geprobeerd overeind te houden.
En misschien is dat ook wel logisch.
Want die versie zag bijna niemand.
Toen niemand het nog zag
Toen ik begon met Soul Unfiltered geloofden niet veel mensen erin.
En eerlijk?
Dat snap ik ook.
Want zij zagen alleen een idee.
Ik voelde iets wat ik zelf nog niet eens helemaal kon uitleggen.
Ik wist alleen één ding.
Ik moest dit doen.
Niet omdat ik wist dat het zou lukken.
Maar omdat ik wist dat ik mezelf nooit meer serieus zou nemen als ik het niet zou proberen.
Blijven lopen
En nu gebeurt er iets bijzonders.
Steeds vaker krijg ik een berichtje.
Van iemand die zegt dat een blog binnenkwam.
Van iemand die zich herkent.
Van mensen waarvan ik nooit had verwacht dat ze mijn werk zouden volgen.
En iedere keer denk ik hetzelfde.
“Wat ben ik blij dat ik toen niet ben gestopt.”
Want eerlijk…
Er zijn genoeg momenten geweest waarop dat makkelijker was geweest.
- Momenten waarop niemand reageerde.
- Momenten waarop ik zelf twijfelde.
- Momenten waarop mijn hoofd weer honderd redenen had waarom het misschien allemaal nergens naartoe zou gaan.
Maar ergens bleef er altijd een stemmetje over.
Heel klein.
“Ga gewoon door.”
En misschien is dat uiteindelijk wel geloven in jezelf.
Niet dat je altijd zeker bent.
Niet dat je nooit twijfelt.
Maar dat je blijft lopen terwijl je het antwoord nog niet hebt.
Kijk ook eens achterom
De afgelopen tijd besef ik steeds vaker dat we heel goed zijn in kijken naar wat we nog niet hebben.
- Het volgende doel.
- Het volgende huis.
- Meer geld.
- Meer succes.
- Meer volgers.
Altijd iets verder.
Maar hoe vaak kijk je eigenlijk nog achterom?
Niet om terug te gaan.
Maar om jezelf even aan te kijken.
“Ik weet hoeveel het jou heeft gekost om hier te komen.”
Misschien doen we dat veel te weinig.
Misschien wachten we met trots zijn tot alles perfect is.
Tot we “er” zijn.
Alleen…
Ik weet inmiddels niet eens meer waar “er” is.
Ik weet alleen dat de persoon die ik vandaag ben, jaren geleden alleen maar hoopte dat die ooit zo ver zou komen.
En misschien verdient die versie vandaag wel iets meer waardering van mij.
Niet omdat ik klaar ben.
Maar omdat ik ben blijven lopen.
Dat is iets wat niemand meer van mij afpakt.
You vs You
Dus als jij dit leest…
En je hebt het gevoel dat je nog lang niet bent waar je wilt zijn…
Kijk dan eens heel eerlijk naar waar je vandaan komt.
Niet om jezelf een schouderklopje te geven.
Maar omdat je jezelf misschien eindelijk het respect mag geven dat je onderweg vergeten bent.
Want soms zijn we zo druk bezig met de volgende berg…
Dat we vergeten hoeveel kracht het heeft gekost om de vorige te beklimmen.
En misschien…
Is dat precies de reden waarom je vandaag even stil mag staan.
Niet om te stoppen.
Maar om jezelf niet voorbij te lopen.
You vs You.
