Ik was boos op de wereld, tot ik mezelf onder ogen moest komen
Als je het woord slachtofferrol hoort, denk je misschien aan iemand die in een hoekje zit te huilen en zichzelf zielig vindt.
Maar de rol waar ik in zat zag er heel anders uit.
Ik lag niet huilend in een hoekje.
Ik was boos.
Boos op de wereld.
Boos op het leven dat mij was gegeven.
Het had me niet zwak gemaakt.
Het had me juist verhard.
Verdriet maakte plaats voor woede.
En die woede werd een schild.
Ik wilde de wereld zien branden,
zoals de wereld in mezelf brandde.
Het was makkelijker om de wereld de schuld te geven dan om naar mezelf te kijken.
Dus dook ik dieper de afleiding in.
- Werken tot ik niet meer kon.
- Feesten tot de zon weer opkwam.
- Mezelf verdoven.
Ik deed alles om de stilte te vermijden.
Want in die stilte stond ik oog in oog met mezelf.
Zelfmedelijden
Zelfmedelijden is een vreemde gewaarwording.
Aan de ene kant voelt het troostend, bijna comfortabel, om jezelf als slachtoffer te zien.
Het rechtvaardigt je gedrag, je fouten, en geeft je een excuus om niet in beweging te komen.
Maar aan de andere kant is het ook een gevangenis.
Het houdt je vast in een verhaal dat je zelf schrijft, maar waarvan je niet durft af te wijken.
Ik zat gevangen in dat verhaal en herhaalde het keer op keer in mijn hoofd.
Ik ben hier niet verantwoordelijk voor.
Het leven overkomt me.
Die gedachten waren mijn mantra geworden.
En ze hielden me gevangen in een vicieuze cirkel van afleiding en zelfdestructie.
Confrontatie
Dat loslaten ging niet zonder slag of stoot.
Ik maakte mezelf verwijten.
Zoveel verwijten.
Alles wat ik fout had gedaan kwam ineens naar boven.
Hoe had ik die kansen niet kunnen grijpen?
Waarom had ik keuzes gemaakt waarvan ik diep vanbinnen wist dat ze me niet verder zouden brengen?
Mijn hoofd werd een storm van spijt en zelfkritiek.
Ik bleef maar denken:
Als ik het toen anders had gedaan, zou ik nu niet hier zijn.
De eerste tijd dat ik me hier echt bewust van werd was confronterend.
Ik kon mezelf niet langer verschuilen achter excuses of de schuld afschuiven op anderen.
Als ik echt wilde veranderen, moest ik eerlijk naar mezelf kijken.
En dat was misschien wel de grootste uitdaging.
Accepteren dat ik zelf verantwoordelijk was voor waar ik stond in het leven.
Je kunt mensen en situaties niet altijd veranderen.
Maar je kunt wel veranderen hoe je ermee omgaat.
Transformatie
Nu weet ik dat die momenten, hoe pijnlijk ook, de bouwstenen zijn geweest van mijn transformatie.
Het was alsof ik mezelf voor het eerst in jaren echt in de spiegel durfde aan te kijken.
En daar, recht tegenover mezelf, begon het echte werk pas.
Reflectie
Misschien herken je iets in dit verhaal.
Misschien heb jij ook momenten gehad waarop je boos was op de wereld.
Op het leven dat je hebt gekregen.
Op dingen die je nooit had moeten meemaken.
Maar wees eens eerlijk naar jezelf.
Waar geef jij de wereld nog steeds de schuld van…
terwijl je diep vanbinnen weet dat je zelf iets te veranderen hebt?
Welke keuzes maak je nog steeds waarvan je eigenlijk al weet dat ze je niet verder brengen?
En hoe lang blijf je nog wachten tot de wereld verandert…
voordat je besluit jezelf te veranderen
