Ik kan me voorstellen dat je je afvraagt wat dan die verandering is geweest.
Bewustzijn.
Niet het soort bewustzijn waar mensen mooi over praten.
Niet iets wat ik uit een cursus heb gehaald.
Niet uit een manifestatie-oefening of een perfecte ochtendroutine.
Maar het soort bewustzijn dat ontstaat wanneer je jezelf begint te betrappen.
Op je reacties.
Je keuzes.
Je vluchtgedrag.
Je excuses.
En op een gegeven moment begon ik mezelf één vraag te stellen.
Ben jij de stem in je hoofd… of degene die ernaar luistert?
Want eerlijk.
Hoe vaak heb jij je hoofd geloofd alsof het de waarheid sprak?
Die stem die zegt dat je niet goed genoeg bent.
Dat je te laat bent.
Dat je toch weer gaat falen.
Dat je beter kunt vluchten, uitstellen, verdoven of doen alsof het je niks doet.
Veel mensen denken dat ze zelf aan het stuur zitten.
Maar ondertussen worden ze bestuurd door angst.
Door oude pijn.
Door ego.
Door patronen die al jaren op de achtergrond meedraaien.
En het gevaarlijke is:
op een gegeven moment noem je dat gewoon “ik”.
“Ik ben nou eenmaal zo.”
“Ik vertrouw mensen gewoon niet.”
“Ik reageer gewoon fel.”
“Ik kan niet anders.”
Maar is dat echt wie je bent?
Of is dat de stem in je hoofd die je al jaren volgt zonder haar ooit te ondervragen?
Voor mij begon bewustzijn niet toen ik rustiger werd.
Het begon toen ik mezelf doorhad.
Ik begon te zien dat mijn hoofd niet altijd mijn waarheid sprak.
Soms sprak het mijn angst.
Soms mijn pijn.
Soms mijn overlevingsstand.
En vanaf het moment dat ik dat begon te zien, kon ik niet meer doen alsof ik niks wist.
Want pas als je bewust bent van wat je doet en waarom je het doet, ontstaat er ruimte om iets te veranderen.
Ruimte om niet meteen te reageren.
Ruimte om niet elk verhaal in je hoofd te geloven.
Ruimte om te kiezen.
Niet makkelijk.
Niet mooi.
Maar wel echt.
Niet omdat iemand je vertelt wat je moet doen.
Maar omdat je begint te zien wat je zelf eigenlijk al die tijd aan het doen bent.
En daar begint verandering.
Niet bij een quote.
Niet bij een nieuwe versie van jezelf spelen.
Niet bij doen alsof je geheeld bent.
Maar bij het moment waarop je jezelf durft te vragen:
Wie runt mijn leven eigenlijk?
Ik?
Of de stem in mijn hoofd
