Niet alles aan jou hoeft gefixt te worden.
Sommige delen moeten eindelijk gezien worden.
Ik heb door de jaren heen iets geleerd over mensen.
Mensen laten vaak niet meteen hun kracht zien.
Ze laten eerst hun weerstand zien.
Hun grote mond.
Hun chaos.
Hun controle.
Hun boeit mij niet-houding.
Als je snel kijkt, zie je alleen gedrag.
Iemand die fel reageert.
Iemand die lastig doet.
Iemand die zichzelf in de weg zit.
Maar als je langer kijkt, zie je soms iets anders.
Felheid kan vuur zijn.
Chaos kan creatiekracht zijn.
Controle kan leiderschap zijn.
Gevoeligheid kan intuïtie zijn.
Alleen zonder bewustzijn gaat kracht scheef staan.
En dan werkt het niet vóór je.
Maar tegen je.
Door mijn werk als leidinggevende heb ik jarenlang met mensen gewerkt in het echte leven.
Niet in perfecte situaties.
Niet wanneer iedereen rustig en zelfbewust aan tafel zit.
Maar onder druk.
In stress.
In fouten.
In gedoe.
In weerstand.
En juist daar leer je mensen zien.
Want iemand begrijpen wanneer alles goed gaat is makkelijk.
Maar je ziet pas echt iets wanneer er druk op komt.
Hoe reageert iemand op kritiek?
Wat doet iemand met verantwoordelijkheid?
Schiet iemand dicht?
Gaat iemand aanvallen?
Loopt iemand weg?
Doet iemand alsof het niks doet?
Daar zie je patronen.
Maar daar zie je ook potentie.
Soms eerder dan iemand het zelf ziet.
Ik heb vaak mensen gezien waarvan ik dacht:
Jij ziet zelf niet eens wat je in je hebt.
Je ziet alleen waar je vastloopt.
Waar je faalt.
Waar je twijfelt.
Waar je tekortschiet.
Maar daaronder zit soms iets heel anders.
Scherpte.
Vuur.
Gevoel.
Leiderschap.
Creativiteit.
Een energie die nog geen plek heeft gekregen.
En dat herken ik ook bij mezelf.
Ik dacht vroeger dat bepaalde dingen gewoon mijn karakter waren.
Mijn felheid.
Mijn scherpte.
Mijn controle.
Mijn manier om alles te analyseren.
Mijn neiging om door te gaan, ook als mijn lichaam allang aangaf dat het genoeg was.
Ik dacht:
Zo ben ik gewoon.
Maar later begon ik te zien dat niet alles zomaar karakter was.
Sommige dingen waren bescherming.
En sommige dingen waren kracht, maar verkeerd gebruikt.
Mijn felheid was niet alleen boosheid.
Er zat ook vuur in.
Mijn analyseren was niet alleen overdenken.
Er zat ook inzicht in.
Mijn controle was niet alleen krampachtig vasthouden.
Er zat ook verantwoordelijkheid in.
Maar zolang ik dat niet bewust gebruikte, werkte het vaak tegen me.
Dat is het verschil.
Je kunt iets krachtigs in je hebben.
Maar zonder bewustzijn kan het je ook overnemen.
En dat is waar veel mensen zichzelf verkeerd begrijpen.
Ze denken:
Er is iets mis met mij.
Maar misschien is er niet iets mis met jou.
Misschien staat iets in jou gewoon verkeerd gericht.
Iets wat eigenlijk kracht is, maar nooit goed heeft leren landen.
Felheid zonder bewustzijn wordt verdediging.
Controle zonder vertrouwen wordt verstikking.
Gevoeligheid zonder grenzen wordt overprikkeling.
Creativiteit zonder richting wordt chaos.
Doorzettingsvermogen zonder rust wordt jezelf voorbijlopen.
En dan ga je denken dat je te veel bent.
Te fel.
Te gevoelig.
Te chaotisch.
Te koppig.
Te anders.
Maar misschien is dat niet het hele verhaal.
Misschien is wat jij te veel noemt precies het stuk van jou dat richting nodig heeft.
Misschien is wat jij lastig noemt een kracht die nooit goed is begrepen.
Misschien zit er goud in het stuk dat jij probeert te verbergen.
Dat is ook wat ik met Soul Unfiltered steeds duidelijker voel.
Het gaat niet alleen over mensen confronteren met hun patronen.
Dat is maar één deel.
Want als je alleen maar zegt:
kijk wat je fout doet,
dan maak je iemand misschien wakker.
Maar je geeft nog geen richting.
En daar geloof ik niet in.
Ik geloof niet in mensen breken en ze daarna laten liggen.
Ik geloof in eerlijk kijken.
Maar ook in terughalen wat iemand zelf niet meer ziet.
Je kracht.
Je talent.
Je gevoel.
Je vuur.
Je eigen stem.
Want veel mensen weten precies waar ze slecht in zijn.
Waar ze vastlopen.
Waar ze falen.
Waar ze tekortschieten.
Niet waar hun kracht ligt.
Omdat ze die al jaren niet meer serieus hebben genomen.
Voor mij zit daar veel van het werk.
Niet in iemand vertellen wie die moet worden.
Maar iemand terugbrengen naar wat er al in diegene zit.
Soms moet je iemand eerst spiegelen waar die zichzelf tegenhoudt.
Ja.
Dat hoort erbij.
Maar daarna moet je ook kunnen laten zien:
Kijk eens wat daaronder zit.
Kijk eens wat je vergeten bent.
Kijk eens hoeveel van jou nog nooit echt ruimte heeft gekregen.
Dat is geen zachte praat.
Dat is echt werk.
Want je kracht terugpakken betekent ook dat je jezelf niet meer klein kunt houden op de manier die veilig voelde.
Dus misschien is de vraag niet:
Wat moet ik allemaal aan mezelf fixen?
Maar:
Wat in mij heb ik te lang niet gezien?
Welke kracht heb ik klein gemaakt omdat ik bang was om haar te gebruiken?
Welke kant van mezelf heb ik veroordeeld, terwijl daar misschien juist mijn talent zit?
Misschien begint daar iets.
Niet met jezelf opnieuw uitvinden.
Maar met jezelf opnieuw leren zien.
Zonder filter.
