Eerlijk?
Deze blog had al online moeten staan.
Normaal plaats ik op zondag. Dat is de afspraak die ik met mezelf heb gemaakt.
Maar deze week liep anders.
Veel te doen. Veel afleiding. Veel ruis in mijn hoofd.
En voor ik het wist was zondag voorbij en stond mijn blog niet online.
Vroeger had ik daar meteen een heel verhaal van gemaakt.
Zie je wel. Je kan dit niet. Je bent niet consistent. Dit wordt niks. Je begint weer iets wat je niet afmaakt.
Eén dag te laat werd dan ineens bewijs.
Niet van een drukke week.
Maar van wie ik dacht dat ik was.
En dat is precies hoe oude patronen werken.
Ze wachten tot je even wankelt. Tot iets niet loopt zoals gepland. Tot je even uit je ritme bent.
En dan trekken ze je terug naar de versie van jezelf die je al kent.
De versie die stopt als het niet perfect gaat. De versie die alles laat liggen zodra de druk te hoog wordt. De versie die zichzelf klein houdt voordat iemand anders dat kan doen.
Maar vandaag kies ik anders.
Mijn blog is niet op zondag online gekomen.
Maar hij komt wel online.
Niet perfect. Wel teruggekomen.
En dat is voor mij het verschil.
Want het gaat niet alleen om deze blog.
Het gaat om het patroon erachter.
Hoe vaak weet je ergens dat er meer in je zit, maar speel je toch klein?
Omdat het veiliger voelt. Omdat niemand je dan echt kan zien falen. Omdat je dan geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen voor wat je eigenlijk voelt.
Je weet dat je meer kan.
Je voelt het.
Ook als je het wegpraat. Ook als je jezelf wijsmaakt dat je nog niet klaar bent. Ook als je doet alsof je niet weet wat je eigenlijk wil.
Er zit ergens een stem in jou die weet:
dit kan niet alles zijn.
Weten dat er meer in je zit is één ding.
Ernaar gaan leven is iets anders.
Want kracht terugpakken klinkt mooi.
Tot je keuzes moet maken die niet meer passen bij je oude zelf.
Tot je moet stoppen met verdwijnen wanneer iets niet perfect gaat.
Tot je moet zichtbaar worden terwijl je hoofd zegt dat je nog niet klaar bent.
Tot je moet doorgaan terwijl je ego alweer klaarstaat met:
zie je wel, je kan dit niet.
Daar begint het echte werk.
Niet wanneer je gemotiveerd bent. Niet wanneer alles soepel loopt. Niet wanneer je planning perfect is.
Maar op het moment dat je oude patroon voor je staat en jij kiest om het niet af te maken.
Dat is Soul Unfiltered voor mij.
Niet doen alsof ik nooit terugval.
Maar mezelf betrappen.
Mezelf terughalen.
En opnieuw kiezen.
Want soms is groei niet dat je nooit valt.
Soms is groei dat je niet meer zo lang blijft liggen.
Dus nee.
Deze blog stond niet zondag online.
Maar ik ben er wel.
Ik ben teruggekomen.
En misschien is dat vandaag genoeg bewijs.
Niet dat ik perfect ben.
Maar dat ik niet meer dezelfde keuzes hoef te maken als vroeger.
Dus vraag jezelf eens eerlijk af:
Waar weet jij allang dat er meer in je zit?
En waar speel je nog steeds klein omdat het veiliger voelt?
Misschien begint daar iets.
Niet met harder worden.
Maar met eerlijker kiezen.
Zonder filter
