Maar mijn bewustzijn vroeg om stilte
Alles wat ik schrijf, komt uit mijn eigen leven.
Niet uit een boek.
Niet uit een perfecte methode.
Niet omdat ik mezelf ergens boven heb geplaatst.
Maar omdat ik zelf door die shit heen ga.
Deze week was hard voor mij.
En ik ga niet doen alsof ik daar meteen heel bewust, rustig en volwassen doorheen bewoog.
Want eerlijk?
Dat zou gelogen zijn.
Zoals jullie weten ben ik van een ongeleid projectiel naar een zelfbewust persoon gegaan.
En dat klinkt mooi.
Bijna alsof je op een dag wakker wordt, jezelf doorhebt en daarna nooit meer terugvalt in oude patronen.
Maar zo werkt het niet.
Het leven blijft je testen.
Niet om je kapot te maken.
Maar om te kijken of jij echt leeft naar wat je zegt dat je hebt geleerd.
En deze week was precies dat.
Mijn ego vs mijn bewuste zelf
Mijn oude ik die wilde reageren vanuit pijn, trots, controle en bescherming.
En mijn bewuste zelf die ergens diep vanbinnen wist:
wacht.
Niet meteen reageren.
Niet vanuit die oude wond.
Niet alles wat je voelt hoeft meteen de waarheid te zijn.
En ik ga eerlijk zijn.
Mijn ego was luid.
Heel luid.
Het voelde alsof mijn oude versie recht tegenover mijn huidige zelf stond.
Mijn oude ik.
Die meteen wilde reageren.
Meteen erbovenop wilde knallen.
Meteen controle wilde pakken voordat iemand anders dat bij mij kon doen.
Die versie van mij die niet wachtte.
Niet voelde.
Niet ademde.
Gewoon reageren.
Hard.
Omdat dat ooit veilig voelde.
Drie dagen later
Het heeft me drie dagen gekost om eruit te komen.
Drie dagen waarin mijn hoofd bleef draaien.
Mijn ego bleef praten.
Mijn systeem nog aan stond.
En ik denk dat ik door dit op te schrijven pas echt zie wat er gebeurde in mezelf.
Maar weet je wat ook waar is?
Wat me nu drie dagen kostte, had me drie jaar geleden zeker drie maanden gekost.
Dan was het geen trigger geweest.
Dan was het een hele periode geworden.
Een periode van strijd.
Trots.
Gelijk willen halen.
Mezelf bewijzen.
Me afsluiten.
Hard worden.
Alles om maar niet te voelen wat er eigenlijk geraakt werd.
En nu, nu het weer rustig is in mij, denk ik:
waar de fuck maakte ik me nou eigenlijk druk om?
Maar dat is makkelijk zeggen achteraf.
Op het moment zelf voelde het echt.
Mijn lichaam dacht dat ik mezelf moest beschermen
Mijn oude systeem dacht:
- aanvallen voordat je aangevallen wordt.
- controleren voordat je de controle kwijt bent.
- hard worden voordat iemand jou raakt.
En dat is waar veel mensen zichzelf niet eerlijk in aankijken.
Soms is je reactie niet wie je bent.
Soms is het bescherming die zo lang jouw manier van overleven is geweest, dat je het bent gaan verwarren met je persoonlijkheid.
Wat ik deze week weer zag
Niet vanuit theorie.
Niet omdat ik erover gelezen heb.
Maar omdat ik er middenin zat.
Mijn ego wilde oorlog.
Mijn bewustzijn vroeg om stilte.
En ergens tussen die twee moest ik mezelf terughalen.
Niet perfect.
Niet meteen.
Niet binnen een uur.
Maar wel sneller dan vroeger.
En misschien is dat ook groei.
Niet dat je nooit meer wordt geraakt.
Niet dat je nooit meer terugvalt in oude gedachten.
Niet dat je altijd rustig en bewust reageert.
Maar dat je jezelf sneller doorhebt.
wacht even.
Dit is niet mijn waarheid.
Dit is mijn oude bescherming die weer aan het stuur wil zitten.
En deze keer hoef ik haar niet te laten rijden.
Wat zelfbewustzijn voor mij betekent
Dat is voor mij zelfbewustzijn.
Niet zweven boven je pijn.
Maar eerlijk durven zien wat er in je gebeurt, terwijl het gebeurt.
En jezelf dan stukje bij beetje terugpakken.
Soul Unfiltered
Deze week was hard.
Maar ik ben niet teruggegaan naar wie ik was.
Ik heb alleen opnieuw gezien waarom ik zo hard heb gevochten om haar te ontgroeien.
En dat is precies waar Soul Unfiltered voor mij over gaat.
Jezelf niet veroordelen om je oude reactie.
Maar wel eerlijk genoeg zijn om haar niet meer je toekomst te laten bepalen.
You vs You
Altijd.
