Weten wie je bent is één ding. Ernaar durven leven is iets anders.
Er is veel voorafgegaan aan de persoon die ik nu ben.
In het begin was het vooral een heel innerlijk proces.
Ik deelde er weinig over.
Ik was bezig met uitzoeken wie ik echt was.
Waarom ik deed wat ik deed.
Waarom ik zo reageerde.
Waarom ik steeds op plekken belandde waar ik uiteindelijk alleen maar leegliep.
Hoe meer dat proces zich ontwikkelde, hoe meer ik erover ging delen.
En ik moet je eerlijk bekennen:
in het begin keken mensen daar een beetje naar van: ja hoor. Daar heb je haar weer.
Wat mensen zagen
Ik ben altijd iemand geweest die het randje opzoekt.
Ik voel dingen intens.
Als ik ergens in geloof, ga ik er ook echt vol in.
Ik heb nooit goed gepast in een standaard hokje.
Dus toen ik me ineens steeds meer bezig ging houden met zelfbewustzijn, met hoe de hersenen werken en waarom we doen wat we doen, dachten sommige mensen waarschijnlijk:
dit is weer een fase. Dit waait wel weer over.
En eerlijk?
Ik snap dat ergens ook.
Mensen kennen je vaak vanuit de versie van jezelf die zij het vaakst hebben gezien.
De versie die hard ging.
Die snel reageerde.
Die zichzelf soms kwijt was.
Die niet altijd de beste keuzes maakte.
Die misschien veel praatte, maar nog niet altijd wist waar ze heen ging.
Wat mensen niet altijd zien
Maar wat mensen niet altijd zien, is wat er gebeurt wanneer je alleen bent.
De avonden waarop je ineens niet meer om jezelf heen kunt.
De momenten waarop je beseft:
zo wil ik niet verder.
Niet omdat iemand anders dat zegt.
Niet omdat je leven er aan de buitenkant slecht uitziet.
Maar omdat je diep vanbinnen voelt dat je jezelf kwijt bent geraakt.
Dat was voor mij geen fase.
Dat was een terugkeer naar mezelf.
Het moment waarop je niet meer terug kunt
En hoe meer ik mezelf leerde kennen, hoe moeilijker het werd om nog te doen alsof ik iemand anders was.
Want als je eenmaal ziet waar je jezelf steeds verliest, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.
Je merkt sneller wanneer iets niet klopt.
Wanneer je ja zegt terwijl je nee voelt.
Wanneer je jezelf kleiner maakt zodat een ander zich comfortabeler voelt.
Wanneer je weer probeert te passen in iets waar je eigenlijk al uit gegroeid bent.
En dat is misschien wel het lastigste stuk.
Niet ontdekken wie je bent.
Maar ernaar durven leven.
Niet iedereen groeit automatisch met je mee
Want op het moment dat jij verandert, verandert niet iedereen automatisch met je mee.
Sommige mensen vinden je ineens te veel.
Te aanwezig.
Te uitgesproken.
Te ambitieus.
Te spiritueel.
Te anders.
Maar soms ben je niet te veel.
Soms ben je gewoon niet meer klein genoeg voor de plek waar je vroeger in paste.
Stoppen met jezelf bewijzen
Ik heb lang gedacht dat ik mezelf eerst moest bewijzen.
Dat ik eerst moest laten zien dat Soul Unfiltered echt was.
Dat ik het vol kon houden.
Dat ik serieus genomen mocht worden.
Dat mensen pas zouden geloven in mijn visie wanneer het resultaat al zichtbaar was.
Maar ik ben klaar met mezelf bewijzen aan mensen die mijn visie pas willen begrijpen wanneer alles al gelukt is.
Ik bouw niet voor mensen die mij alleen geloven als het al af is.
Ik bouw omdat ik weet wat ik hier te doen heb.
In je kracht staan betekent niet dat je nooit meer bang bent
En nee, ik weet nog lang niet alles.
Ik leer nog steeds.
Ik twijfel nog steeds.
Ik word nog steeds getriggerd.
Ik val soms nog steeds terug in oude gedachten.
Maar ik ben niet meer bereid om mezelf terug te trekken omdat iemand anders niet begrijpt waar ik heen wil.
In je kracht staan betekent voor mij niet dat je nooit meer bang bent.
Het betekent dat je niet meer blijft onderhandelen met jezelf over dingen die je diep vanbinnen al weet.
Dat je niet blijft wachten op toestemming.
Niet van je familie.
Niet van je omgeving.
Niet van social media.
Niet van mensen die jou alleen kennen vanuit je oude versie.
Soms moet je gewoon springen uit het normale
Soms moet je gewoon springen uit het normale.
Niet roekeloos.
Maar wel eerlijk.
Eerlijk genoeg om te zeggen:
dit leven past niet meer bij mij.
Ik wil meer.
Ik wil dieper.
Ik wil bouwen aan iets wat echt van mij is.
Ik wil niet meer leven op een manier die veilig lijkt, maar mij vanbinnen leeg laat.
En misschien snapt niet iedereen dat.
Maar dat hoeft ook niet meer.
Waarom Soul Unfiltered bestaat
Soul Unfiltered is niet ontstaan uit een fase.
Het is ontstaan uit alles wat ik moest afbreken om mezelf eindelijk niet meer te ontwijken.
Dus nee.
Ik ga mezelf niet meer normaal maken zodat iedereen mij begrijpt.
Ik ga liever staan voor wie ik ben.
Ook als dat betekent dat ik niet overal meer pas.
Want weten wie je bent is niet genoeg.
Je moet op een gegeven moment ook durven leven alsof je het weet.
