Toen rust eindelijk kwam, wist ik niet wat ik ermee moest
Er was een tijd dat ik op zoek was naar de rust die ik nu heb.
En ik zal heel eerlijk zijn: de rust die ik nu heb, is niet altijd makkelijk om mee om te gaan.
Soms voelt rust als niks.
Geen strijd.
Geen gedoe.
Geen probleem dat ik moet oplossen.
Geen reden om weer hard te gaan.
En eerlijk? Soms voelt het saai.
Alsof mijn hoofd denkt: is dit het nou?
Maar rust is niet saai.
Mijn systeem is gewoon zo gewend aan brand, dat stilte eerst voelde alsof ik er niks mee kon.
Want als je lang genoeg gewend bent geweest aan overleven, voelt rust niet meteen veilig.
Dan gaat je hoofd juist zoeken.
Naar iets om op te reageren.
Iets om te fixen.
Iets om weer hard voor te gaan.
En ja, mijn systeem doet dat soms nog steeds.
Maar ik wil daar niet meer zo zwaar aan tillen als vroeger.
Vroeger dacht ik dat er iets mis was als het rustig werd.
Alsof ik nog iets moest oplossen.
Nog iets moest fixen.
Nog ergens op moest reageren.
Nog harder moest gaan.
Maar misschien is rust niet leeg.
Misschien is het gewoon ruimte.
Ruimte om weer te voelen wat ik zelf eigenlijk wil.
Ruimte om te creëren zonder dat er eerst iets kapot moet zijn.
Ruimte om gewoon een goede dag te hebben zonder dat ik daar meteen iets van hoef te maken.
Niet alles hoeft een strijd te zijn om waardevol te voelen.
Niet elke dag hoeft vol te zitten om goed te zijn.
Misschien moet ik gewoon nog wennen aan de versie van mezelf die niet meer altijd op scherp staat.
De vrouw die ik nu ben
De afgelopen jaren hebben me veel geleerd.
Over mezelf.
Over het leven.
Over wat ik wel en niet meer wil.
Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik anders in het leven gaan staan.
De versie van mij die alleen maar in overleving leefde, staat ver van de vrouw die ik nu ben.
En eerlijk? Die vrouw is soms nog nieuw voor me.
But… I’m starting to like this woman.
Niet omdat alles nu ineens perfect is.
Niet omdat ik nooit meer getriggerd word.
Of omdat ik nooit meer terugval in oude gedachten.
Maar omdat ik steeds meer begin te zien dat ik niet altijd hoef te vechten om trots op mezelf te mogen zijn.
Ik hoef niet altijd sterk te zijn.
Niet altijd iets op te lossen.
Niet altijd in beweging te zijn om te voelen dat ik leef.
Ik mag ook gewoon een rustige dag hebben.
Een dag waarop er niks kapot is.
Niks uitgepraat hoeft te worden.
Niks bewezen hoeft te worden.
Gewoon een dag waarop ik kan creëren.
Lachen.
Rustig ademhalen.
En blij zijn met waar ik nu sta.
Rust hoef je niet te verdienen
Maar dat heb ik echt moeten leren.
Want vroeger, zodra het rustig werd, ging ik bijna zelf weer iets zoeken.
Dan pakte ik sneller mijn telefoon.
Ging ik nadenken over alles wat nog moest.
Maakte ik mezelf wijs dat ik achterliep.
Of voelde ik me schuldig omdat ik “niks” aan het doen was.
Alsof rust alleen mocht als ik eerst helemaal kapot was gegaan.
Alsof ik het eerst moest verdienen.
Maar ik begin steeds meer te begrijpen dat rust geen beloning hoeft te zijn na overleven.
Rust mag ook gewoon een onderdeel zijn van mijn leven.
Niet omdat ik lui ben.
Niet omdat ik geen ambitie heb.
Niet omdat ik opgeef.
Maar omdat ik niet meer wil dat mijn hele leven alleen bestaat uit overleven, fixen en doorgaan.
Ik wil ook gewoon kunnen genieten van wat ik aan het bouwen ben.
Van een rustige ochtend.
Van mijn eigen plek.
Van schrijven omdat ik daar zin in heb.
Van creëren zonder dat er eerst druk achter hoeft te zitten.
Jezelf herkennen in de stilte
Vroeger voelde ik me het meest mezelf wanneer alles hard ging.
Nu leer ik dat ik mezelf ook mag herkennen in de stilte.
Niet alleen in de vrouw die alles aankan.
Maar ook in de vrouw die even niks hoeft aan te kunnen.
En misschien herken jij dat ook.
Dat rust soms bijna voelt alsof je stilstaat.
Alsof er elk moment weer iets moet gebeuren.
Maar rust is geen stilstand.
Rust is misschien juist het moment waarop je eindelijk ruimte krijgt om te worden wie je al die tijd probeerde te zijn.
Niet vanuit strijd.
Maar vanuit jezelf.
Ik hoef niet terug naar brand om te voelen dat ik leef.
En misschien is dat niet saai.
Misschien is dat precies de rust waar ik zo lang naar zocht.
