Terwijl wat écht belangrijk was bleef liggen

Deze week dacht ik dat ik minder inspiratie had.

Dat ik minder schreef.
Minder creëerde.
Minder deed voor alles wat ik juist zo graag wil bouwen.

Ik keek naar mezelf en dacht:

Waarom kom ik niet vooruit?
Waarom pak ik mijn laptop minder?
Waarom voel ik niet die drive die ik normaal wel voel?
Waarom lijkt alles ineens zwaarder?

Maar toen ik eerlijk naar mezelf keek, was inspiratie niet het probleem.

Ik was leeggelekt.

Mijn inspiratie was niet weg. Mijn hoofd zat gewoon zo vol met iets dat mijn energie niet eens waard was, dat er bijna geen ruimte meer overbleef voor de dingen die wél van mij zijn.

Drie dagen lang zat het in mijn hoofd.

Drie dagen lang gaf ik aandacht aan een situatie die mij niks bracht.

Ik dacht erover na.
Ik speelde gesprekken opnieuw af in mijn hoofd.
Ik voelde dingen die ik niet eens meer wilde voelen.
Ik gaf het aandacht alsof het een plek verdiende in mijn leven.

Terwijl de dingen waar ik echt naartoe wil, bleven liggen.

• Mijn blogs.
• Mijn content.
• Soul Unfiltered.
• Mijn eigen groei.
• Mijn eigen rust.

En toen het eenmaal begon te zakken, moest ik bijna om mezelf lachen.

Want ik ben hier bezig om een nieuw leven te bouwen.

Ik ben bezig om meer zichtbaar te worden.
Om mijn eigen stem te gebruiken.
Om iets op te bouwen waar ik echt in geloof.

Maar ondertussen gaf ik mijn energie aan iets wat mij alleen maar verder van mezelf wegtrok.

En misschien doen we dat vaker dan we willen toegeven.

We zeggen dat we geen tijd hebben.
Geen inspiratie.
Geen energie.
Geen motivatie.

Maar waar gaat onze energie eigenlijk heen als we niet opletten?

Aan wie geef jij steeds toegang tot je hoofd?

• Aan een situatie?
• Aan iemand die je niet begrijpt?
• Aan een gesprek dat al lang voorbij is, maar nog steeds doorgaat in je gedachten?
• Aan wat iemand misschien bedoelde?
• Aan iets waar je geen controle over hebt?

Want je hoeft niet de hele dag bezig te zijn om leeg te raken.

Soms raak je juist leeg van alles wat er in je hoofd blijft wonen.

Van dingen die je niet oplost.
Niet loslaat.
Niet uitspreekt.
Maar wel iedere keer opnieuw voelt.

En dan vragen we ons af waarom we moe zijn.

Waarom we niet creëren.
Waarom we niet toekomen aan die plannen waar we zo vaak over praten.
Waarom we het gevoel hebben dat we stil blijven staan.

Maar je kunt niet een nieuw leven bouwen met energie die overal verspreid ligt.

Dat moest ik deze week weer even voelen.

Niet als een les uit een boek.

Gewoon midden in mijn eigen week.

Want zelfbewustzijn is niet alleen weten waarom je reageert zoals je reageert.

Het is ook merken wanneer iets te veel ruimte in je hoofd krijgt.

Wanneer je weer te snel reageert.
Wanneer je jezelf verantwoordelijk maakt voor iets dat niet van jou is.
Wanneer je blijft analyseren terwijl je diep vanbinnen al weet:

Dit brengt mij nergens.

Ik geloof niet dat je koud moet worden.

Ik geloof ook niet dat je mensen zomaar moet weggooien zodra iets je energie kost.

Maar ik geloof wel dat je jezelf moet beschermen.

Want niet alles verdient jouw reactie.
Niet alles verdient uitleg.
Niet alles verdient een hele discussie.
Niet alles verdient drie dagen van jouw hoofd.

En al helemaal niet als jij ondertussen bezig bent om iets moois van je leven te maken.

Zelfs ik, als zelfbewuste baddie, geef soms nog te snel.

Dan geef ik iemand of iets te veel ruimte in mijn hoofd.
Dan ga ik te veel nadenken.
Dan wil ik begrijpen.
Dan wil ik oplossen.
Dan wil ik zorgen dat het weer goed voelt.

Maar soms is het krachtigste wat je kunt doen niet nog harder nadenken.

Soms is het gewoon zeggen:

Dit hoeft niet langer mee in mijn hoofd.

Niet omdat het me niks doet.

Maar omdat ik mezelf niet meer op plek twee wil zetten.

Ik wil mijn energie teruggeven aan wat mij wel voedt.

• Aan mijn rust.
• Aan mijn creativiteit.
• Aan mijn werk.
• Aan de dingen waar ik van groei.
• Aan het leven dat ik voor mezelf aan het bouwen ben.

Deze week was geen reminder dat ik productiever moet zijn.

Het was een reminder dat mijn energie niet gratis is.

Ik ben iets aan het bouwen. En niet alles krijgt nog toegang tot mijn hoofd.